Als ik een helicopterview naar mijn eigen leven doe, dan zie ik dat ik veel te weinig rust en tijd voor mezelf heb. Ik word ‘s morgens wakker en ik duik onder de douche, ik was en scheer mezelf en prop mijn ontbijt naar binnen en spoel dit weg met een kop thee.
Ik doe mijn overhemd aan en trek mijn broek aan, ik ga naar de bus en stap in, ga met de metro en vervolgens weer met de bus. Dan 3 minuten lopen en ik ben op mijn werk.
Op mijn werk zit ik op een kamer met 3 anderen, ik krijg gemiddeld zo’n 40 telefoontjes met technische vragen op een dag en ga gemiddeld zo’n 3x naar het toilet waar ik 2 minuten tijd voor mezelf heb.
Na het werk ga ik weer naar huis, dat is busje, metro, bus en dan kom ik thuis. Het eten is snel klaar en daarna schuif ik het eten naar binnen.
Als ik dat gedaan heb, dan ga ik achter mijn computer zitten en probeer nog wat geld te verdienen met extra werkzaamheden. Daarna is het alweer snel tijd om te slapen.
Ik kan mezelf niet herinneren dat ik tijd voor mijn eigen of rust nam. Ik ben bezig met een enorme roofbouw op mezelf zowel lichamelijk als psychisch. Een normaal mens had al lang in elkaar gestort maar ik ben nog lang niet aan de beurt. Ik ben sterker dan anderen, daar ben ik heilig van overtuigd. Ik zag ooit een rontgenfoto van mezelf, ik was onder de indruk hiervan. Ik dacht “Wat ziet dat er sterk uit”.
Ik ben ook heel sterk, geestelijk en fysiek, niemand die mij kapot krijgt. Sticks and stones can brake my bones but words don’t hurt… of zoiets.
Ik ga met volle kracht de toekomst tegemoed en heb er zin in.
Rust dat komt wel als ik in het bejaardentehuis zit, dan is het tijd voor rust, geraniums en klagen over kwaaltjes. Voorlopig geld verdienen en geld investeren en van mijn hobby misschien toch weer mijn job maken….