Het is vandaag precies een half jaar geleden dat mijn oom overleed aan de gevolgen van kanker. Daarnaast was het vandaag ook nog eens zijn verjaardag. Het doet dus dubbel zoveel pijn, vreemd genoeg loop ik al dagenlang met zijn MP3 speler rond en geniet ik van de muziek waar we allebei heel erg veel van hielden.
Het is al een half jaar geleden dat hij overleed en het is bijna niet te vatten want een jaar daarvoor liepen we nog samen over de markt en hadden we grootste plannen samen.
Het leven doet regelmatig pijn en waarom is mijn grote vraag, wat hebben wij eraan als dierbaren zomaar kunnen wegvallen. Wat is de lol en het genot van het leven nog ?
Ik ben nu al bang wie ik als volgende moet gaan missen. Niet weer die pijn, niet weer dat gemis.