Commandotoren linkdump

Tot je knieen in je eigen bloed staan en nog niet om een pleister vragen omdat je liever dat dubbeltje in de juxebox gooit

Daar stond ik dan weer, inmiddels de zoveelste keer.
Netjes gekleed, eerst naar de kapel en daarna nog even kijken naar de foto’s.

Het was de man die we zometeen gingen begraven. Veel te vroeg gestorven aan een kankerziekte.

Een man die ik op mijn 17e leerde kennen, voornamelijk omdat zijn twee dochters twee schoolmaatjes van me waren en later zeer dierbare vriendinnen.

Een man die mij regelmatig vanaf hun huis naar mijn huis toe bracht met de auto en waar hele gesprekken plaats vonden, over zijn leven, zijn werk, zijn wilskracht, of gewoon over zijn gezin waar hij veel om gaf.

Ik herinner mij het gezinnetje als een plek waar de deur altijd open stond voor mij.
Niet alleen in goede tijden maar ook in slechte tijden kon je daar even je hart luchten en een knuffel krijgen.

Als je rond etenstijd nog in huis was, dan zei hij:
Waar er 5 eten kunnen er ook 6 eten en voordat je “ja maar” kon zeggen stond het bord met eten stond al voor je neus.

Toen ze later naar heel ver verhuisde zei hij:
Jij blijft altijd welkom hoor, dan blijf je gewoon slapen.

Dat hebben we de afgelopen jaren ook vele malen gedaan.
In hun huisje werd je ontvangen als een familielid en werd je altijd uitgezwaaid alsof je een lid van de familie was.

Ondanks dat ik later met een andere vriendin over de vloer kwam bleef de deur open voor ons. Zelfs mijn vriendin was gek op hem, ze keken dan samen voetbal en genoten van elkaars gezeldschap.

Afgelopen donderdag hebben wij hem moeten begraven.
Ik bleef bij zijn vrouw, die had het er verschrikkelijk moeilijk mee.
Ze stond te trillen op haar benen en ik was een beetje bang dat ze in het graf zou springen omdat ze hem niet los wilde laten.

Gelukkig werd ze na de dienst weer sterk en zijn we naar haar huis terug gegaan.
Een van de dames greep me beet en zei tegen mij “het zal nooit meer zo zijn als voorheen”.

ik kon alleen zeggen “inderdaad, het zal nooit meer zijn zoals voorheen”.

na een paar dagen in de bushbush geleefd te hebben, ga ik maar eens mijn 4 dagen oude baard van mijn kin aftrekken, mijn oksels chemisch reinigen mijn tanden poetsen met een staalborsten en daarna eens kijken of ik een nieuw jasje kan kopen….

Is mijn Senseo wel veilig, dat was iets wat ik mezelf afvroeg na de krant gelezen te hebben. Als ik de krant mag geloven dan kan door veel kalkafzetting in combinatie met het ventiel er een ontploffing gebeuren waardoor de onderdelen van de senseo om de oren vliegen.

Nu is dus mijn vraag, is dit bij iedere senseo of alleen bepaalde types ?

Een tijd lang heb ik webpagina’s ter beschikking gesteld aan een vriend van mij, die dan weer als affilliate onder mij werkte. Het was een prettige samenwerking want hij verdiende geld en ik verdiende geld aan de provisie van zijn omzet omdat ik hem had aangebracht bij de marketing jongens.

Nu enkele jaren na zijn dood zit ik de webpagina’s allemaal nog eens na te zien en tot mijn stomme verbazing zie ik dat hij voor die jaren al inzichten had die nu pas door veel ontwerpers worden gebruikt.

De pagerank van deze site die stuitert de afgelopen jaren wat op en neer, de ene keer staan we op 3, de andere keer hebben we pagerank 0 en toch doen we niets anders dan normaal.

Ik vertel een verhaaltje, het hostingbedrijf Aalex zorgt ervoor dat de website zelfs bereikbaar is, als ik lig te slapen of een wandeling maak door Antwerpen, Brussel of Parijs.

Dan komt de vraag toch bij mij naar boven, wat mist Google aan mijn website, waardoor vind Google mijn website geen grote hit.

De website bestaat uit dagelijks een heleboel verse tekst en die verse tekst komt iedere dag uit mijn brein. De ene keer heb ik een goed humeur en zit ik prima in mijn vel, de andere dag gaat het minder goed met mij omdat ik ziek, moe of overbelast ben. Dan ben ik nukkig en boos.

Al met al blijft het weblog een spiegel van mijn leven, iets wat ik als een van de eerste webloggers in Nederland blijf doen en wat Google ervan vind, ja dat is eigenlijk niet zo heel erg. Ik kan hier mijn verhaaltje kwijt en ik hoop dat jullie wat aan mijn ervaringen, verhalen en onzin hebben.

Proost.

Beginnende artiesten kunnen kun kans weer eens grijpen op televisie, normaal kijk ik daar niet naar maar vandaag stond de televisie aan op een talent show en alle beginnende artiesten vertelde voor de camera dat ze het deden omdat ze zo graag het publiek willen vermaken.

Ik heb respect voor de mensen die vanaf dat standpunt hun muziek maken, niet voor het geld en niet voor de faam, gewoon om anderen te vermaken.

Ik neem er mijn petje voor af.

De Rotterdamse marathon zal over enkele uren van start gaan en ook dit jaar zit ons woning in de route van de Rotterdamse marathon waardoor wij enkele uren onze wijk op geen enkele manier fatsoenlijk in of uit kunnen gaan.

Ik volg de aandelenbeursen de laatste maanden op de voet en ik heb het idee dat het nu de juiste tijd is om aandelen te kopen. De beurs is na een paniekaanval alweer ruim 30 punten gestegen (meer dan 10%), dit houdt dus in dat de grootste winst al gepakt is, maar dat er nog zeker nog winst te behalen is door nu nog solide aandelen te kopen.

Gelukkig, we hebben 1 april weer overleefd zonder al te veel ellende.
Een paar superleuke collega’s hebben wat flauwe grappen uitgehaald zoals het vastplakken van de telefoonhoor maar al met al stelde 1 april maar weinig voor.

Ik kreeg vandaag wel behoorlijk wat slecht nieuws te verwerken, een vaste chatster op mijn chatbox had besloten om te stoppen met chatten omdat ze op zoek was naar vernieuwing in haar leven.

Daarnaast was een van mijn belangrijkste domeinnamen enorm in Google gezakt waardoor mijn inkomsten behoorlijk zullen zakken.

De rest van de dag was wel fijn, ik heb prettig gewerkt en daarna nog een fijne wandeling met mijn moeder gemaakt. Het is heerlijk als je tijd kan besteden aan de mensen waarvan je houdt.