De verzorger van het ijsbeertje Knut is overleden, hij werd dood in zijn woning gevonden, de doodsoorzaak is waarschijnlijk een hartaanval. Op zich niet zulk bijzonder nieuws, hij was 44, dat maakt het natuurlijk een beetje schokkender want 44 jaar is geen fatsoenlijke leeftijd om te sterven maar oke.
Dit hele bericht doet mij voor de rest niet zoveel maar tot mijn stomme verbazing komen er overal op internet condoleances voor deze ijsbeerverzorger binnen. Onder het mom van “het was zo’n bijzondere man”.
Hoe kunnen mensen die de man even een uurtje hebben gezien met het ijsbeertje dit roepen. Misschien ging hij wel kapot van eenzaamheid in zijn flatje ?
Complete gedichten werden op internet neergezet voor de overleden dierenverzorger, waar halen mensen de motivatie vandaan om een compleet gedicht te schrijven van iemand die ze nieteens kennen. Hij deed zulk goed werk en hij moet werknemer van de eeuw worden schreef een ander.
Waar halen ze deze onzin vandaan ?
Iemand die in de catering werkt voor een mager loontje, die dagelijks koffie naar de directeur brengt en een praatje met de collega’s op de werkvloer maakt, zou die dan ook medewerker van de eeuw moeten worden. Of de man die mij gisteren een Big Mac verkocht, die moet ook maar een medewerker van de eeuw worden omdat hij zo’n mooie glimlach op zijn gezicht had terwijl hij het geld uit mijn zak klopte.
Of misschien is de verkoper van de eeuw wel de autoverkoper die recent een nieuwe tuftuf aan de buurman verkocht zodat hij nu weer veilig thuis komt.
Wat een onzin, werknemer van de eeuw!
Alle oude mensen die weggestopt worden in een bejaardentehuis omdat hun lichaam of hun geest het af laat weten, die worden toch ook verzorgd ?
Waarom vinden wij dit maar zo normaal, die mensen werken keihard, hebben al jong lichamelijke klachten van het heen en weer tillen van oude mensen met overgewicht en die worden ook nooit medewerker van het jaar. Als zij hun salaris op de bankrekening zien bijgestort dan kunnen ze slechts dromen want ze met het megasalaris van hun directeur zouden kunnen doen.
In real life zijn de meeste mensen keiharde werkers, waar krokodillentranende gedichtenschrijvers geen seconde naar omkijken want ze hebben het te druk met condoleanceregisters afstropen op zoek naar de laatste exotische dode.
Mocht ik vandaag nog dood neer komen te vallen, schrijf dan een mooi gedicht voor mij. Ga dan naar het toilet. Doe het haakje erop, maak een propje van je gedicht en stop het waar de zon nooit schijnt.
Misschien wordt je dan goochelaar van de eeuw.